Waar werk je momenteel en hoe ben je hier terechtgekomen?
‘Ik werk bij de Sports Surgery Clinic (SSC) in Dublin, Ierland. Dit is een groot privé sportmedisch en (sport)orthopedisch ziekenhuis. Ik had al een paar jaar contact met Andy Franklyn-Miller, de toenmalig medisch directeur. Toen er in 2016 een vacature kwam besloot ik te solliciteren, met succes.’
En sinds wanneer werk je hier?
‘Ik werk sinds maart 2017 in Dublin. Tot augustus 2022 heb ik dat gecombineerd met werken in mijn sportmedische bedrijf Orbis Sport in Sittard-Geleen. Nadat we Orbis Sport gesloten hebben, werk ik alleen nog in Ierland, hoewel ik nog wel eens lesgeef aan studenten van de Maastricht University. Mijn vrouw woont en werkt nog in Nederland, dus ik reis regelmatig op en neer.’
Wat was je motivatie om als sportarts in het buitenland te gaan werken?
‘Na meer dan 15 jaar werken als sportarts in Nederland was ik toe aan een nieuwe uitdaging in mijn werk. Bij SSC is er een multidisciplinaire aanpak met goede fysiotherapeuten, strength & conditioning (S&C) coaches, MSK radiologen en (sport)orthopeden. Binnen de sportgeneeskunde is biomechanische analyse in de vorm van 3D-bewegingsanalyse, isokinetische krachtmetingen en functioneel testen volledig geïntegreerd in de zorg. Dat spreekt me enorm aan. Ook het feit dat wetenschappelijk onderzoek een belangrijk onderdeel van de praktijk is vind ik leuk. Niet dat ikzelf veel onderzoek doe, maar het zorgt wel voor een vernieuwende en innovatieve werksfeer. Daarnaast was ik het werken als kleine zelfstandige zorgondernemer in Nederland wel een beetje beu, met de voortdurende strijd met o.a. zorgverzekeraars en ziekenhuizen.’
Hoe ziet een gemiddelde werkdag eruit?
‘Ik doe met name patiëntgebonden werk, dus vooral poli-spreekuur met heel veel nieuwe patiënten. Daarnaast doen we veel echogeleide injecties, vaak op verwijzing van de orthopeden uit ons ziekenhuis en collega’s uit het hele land. Sportmedische onderzoeken zijn (nog) een klein deel van ons werk. Ik ben ook opleider voor de opleiding in ons ziekenhuis, dus als we sportartsen in opleiding hebben, begeleid ik hen.’
Hoe is de sportgeneeskunde georganiseerd in jouw huidige werkomgeving?
‘In ons ziekenhuis is sportgeneeskunde een belangrijk deel van de identiteit en wordt daardoor ook als volwaardig gezien. Er is veel overleg en onderlinge verwijzing tussen o.a. de sportartsen en de orthopeden. Binnen de sportgeneeskundige afdeling hebben we op dit moment acht sportartsen, maar ook de fysiotherapie en S&C maken daar deel van uit. Daardoor is het overleg over de behandeling en de voortgang erg gemakkelijk en snel. Onze afdeling was lang het enige en zeker het grootste sportmedische centrum in het land. Daardoor zien we mensen vanuit het hele land, die vaak uren reizen om bij ons te komen.
Het komt regelmatig voor dat mensen met het vliegtuig naar het spreekuur komen.’
Wat zijn de grootste verschillen tussen sportgeneeskunde in Nederland en in het land waar je nu werkt?
‘In Ierland is sportgeneeskunde net als in Nederland een volledig erkend specialisme. Sinds een aantal jaar is er ook een opleiding, helaas geen vierjarige, maar een tweejarige opleiding, voor mensen die al een andere specialisatie hebben. Tot nu toe zijn alleen huisartsen opgeleid tot sportarts. Voorheen waren er vooral sportartsen werkzaam die zijn opgeleid in het buitenland of artsen die op basis van competentie hun registratie hebben verkregen. De zorg in Ierland is gesplitst in publieke zorg, geregeld door de Health Service Executive (HSE) en voor iedereen toegankelijk, en private zorg. Ongeveer de helft van de mensen heeft een private zorgverzekering. Er is nog geen sportgeneeskunde in de publieke sector, hoewel we daar vanuit de Faculty of Sport and Exercise Medicine (de Ierse VSG) wel aan werken.’
Heb je te maken met andere typen blessures of aandoeningen dan in Nederland?
‘Omdat contactsporten zoals rugby, gaelic football en hurling hier heel populair zijn, zien we meer schouderluxaties en schouderinstabiliteit dan ik in Nederland zag. Doordat deze sporten zeer snel zijn en veel richtingveranderingen bevatten, zien we bij hen ook veel lies- en heupklachten. Daarnaast zien we veel hersenschuddingen, deels door die contactsporten, maar zeker ook door paardensport, waarbij jockeys regelmatig van het paard vallen. We zien ook regelmatig (chronische) hersenschuddingen die niet per se sportgerelateerd zijn.’
Welke lessen heb je geleerd van het werken in een andere cultuur?
‘In Nederland hebben we vaak het idee dat we het allemaal zo goed voor elkaar hebben en zijn we vaak geneigd weinig over de grens te kijken. Het blijkt dat er ook elders goede dingen gebeuren.’
Heb je een favoriete lokale sport of activiteit ontdekt?
‘Ik heb de gaelic sporten leren kennen. Met name hurling, een van de snelste sporten die bestaan, is erg spectaculair. In mijn vrije tijd ga ik graag hillwalken. Er zijn mooie en wilde heuvels door heel Ierland, ook dicht bij Dublin.’
Hoe zie je je toekomst: blijf je in het buitenland, of keer je terug naar Nederland?
‘Ik verwacht niet dat ik weer in Nederland ga werken, maar ik ben niet zo van het ver vooruit plannen dus ik sluit niets uit.’
Heb je tips voor collega-sportartsen die ook in het buitenland willen werken?
‘Staar je niet blind op wat er in Nederland allemaal goed of beter zou zijn. Werken in een andere omgeving, zelfs voor een beperkte periode, zal je als mens en als arts alleen maar helpen.’
Snelle groetjes uit
Favoriete lokale gerecht
‘Guinness stew met spuds (aardappelen). En natuurlijk een pint van ‘the black stuff ’’
Mooiste plek in de buurt
‘Glendalough in de Wicklow Mountains voor de natuur en om te wandelen (ga er niet heen op een zonnige zondag). En de Kilmainham Gaol in Dublin, vlakbij mijn huis, om een indruk te krijgen van de geschiedenis van Ierland en de verschrikkelijke, eeuwenlange onderdrukking door de Britten.’
Laatste blessure die je behandelde
‘Een 16-jarige Gaelic footballer met een pars intervertebralis stress fractuur.’
Nederlandse gewoonte die je hebt meegenomen
‘Ik doe alles op de fiets.’
Lees het artikel als pdf:
